YVONNE VAN ETTEN | lustoord Aarde | duurzame evolutie

Schaarste in lusthof Aarde | Evolutiegids

28 mei 2022 | Yvonne van Etten | Bezinningsgids

Lustoord Aarde, een lust voor het leven?

Lustoord Aarde wil maar niet bloeien. Schaarste voorkomt vredige en welige bloei, dat weten we. Moeten we het ideaal van wereldvrede en welzijn maar laten varen? Of kunnen we redenen bedenken en aanvoeren om te blijven geloven in een vreedzame bloeiende samenleving? Hoe ziet zoiets er dan uit en welke kanteling zou hieraan kunnen bijdragen?

Klimaat, gezondheid, economie, financiën, sociale zaken… op alle terreinen is er onvrede. De wereldvrede wordt als illusie weggezet. We hebben de politiek het mandaat gegeven om voor ons kiezers te streven naar wereldvrede. Maar vrede is nog steeds een kwestie van strijd… Komt dat misschien, omdat wij uitgaan van onvrede in plaats van vrede? Van crisis in plaats van bloei?

Als we beleid blijven maken, dat gericht is op het exponentieel groeien naar bloei, overvloed en lusten via crisis, schaarste en lasten, blijven we altijd hangen in de crisis-, schaarste- en lastenmodus. Het doorzien van dat mechanisme kan ons direct doorsluizen naar een kanteling in ons denken. Denken in lustenverdeelsleutels, het verdelen van de overvloed. Lustenverdeling als insteek, een lust voor ons leven.

Dat wij niks merken van het paradijs komt
door schaarste, lasten en crises.

Gaan we uit van tekorten of van voldoende, van schaarste of van bloei, van lasten of lusten, het is aan ons. We kunnen het leven inrichten op het wégwerken van schaarste of op het voorkómen van schaarste… in het eerste geval leven we eigenlijk altijd in schaarste, in het tweede geval niet, daarin is behoud en verdeling van de overvloed de insteek. Alles in relatief perspectief natuurlijk. Integraal bezien is ecologische biologische levendigheid in aanleg overvloedig. Het is aan ons om daarmee het leven in te richten en de bijkomende lasten te dragen.

Het lustoord Aarde is in aanleg een paradijs. Als er principieel overvloed is, is de bewaking en het veiligstellen van de toegankelijkheid ervan voor alles en iedereen de grootste taaklast die wij als mens dragen. Het cultiveren van de lasten staat het genieten van de paradijselijke overvloed aan lusten in de weg. Die collectieve lastencultivering is ons economiemodel geworden en we gebruiken geldstromen als smeermiddel.

Voor een op schaarste gebaseerde ordening van de samenleving is het broodnodig om tekorten te profileren, cultiveren, implementeren en continueren. Gaten in de markten veronderstellen en opsporen. Omdat alles altijd in beweging is, is het verschuiven en reguleren van die tekorten een fluitje van een cent. We doen aan schaarsteregulering, maar waarom eigenlijk niet aan overvloedregulering? We doen aan gaten vullen en niet aan overschotten verdelen.

We graven gaten en werpen daarmee bergen overschotten op,
die we vervolgens selectief verdelen voor consumptie en vertering.

De psychologie van reclame- en marketingtechnieken is een kwestie van NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren) en daar wordt in de globale, politieke arena goed gebruik van gemaakt. Ons denken is manipuleerbaar en als dat niet van buitenaf komt, doen we het zelf om ons leven dragelijk te maken, op zoek naar de lusten en bereid tot het dragen van lasten. Alles voor het krijgen of behouden van een mooi leven, waarin (op)offering als deugd geldt.

Rust, zekerheid, comfort, verbinding, saamhorigheid, mededogen, tevredenheid en meer van dat soort menselijke levensgeneugten horen bij een vreugdevol leven. Ze liggen continue binnen handbereik, maar velen kunnen er nooit de hand op leggen vanwege de zich herhalende constructie van schaarsteregulering. De hieraan vastgekoekte lasten in de vorm van werken, opoffering en toewijding aan onze huidige levensbeschouwing over het beheer van de natuurlijke biologische ecologische systemische ordening, zorgt ervoor dat wij continue drang en dwang voelen om de gecreëerde schaarste weg te werken. Daar zijn de verdienmodellen op ingericht, zij hebben schaarste nodig als voedingsbron.

Aan schaarste is een gevoel van onvrede en kortstondige bevrediging gekoppeld om ons steeds aan te zetten tot het wegwerken van tekorten en ongenoegen(s), op weg naar overvloed. Aan overvloed is een gevoel van tevredenheid gekoppeld, maar ja, dan wordt het lastig en onnodig steeds weer lasten te creëren… In wezen kan onze wereld een lustoord zijn, een paradijs. Sterker nog, het ís een paradijs, als we dat maar gaan zien en daar het leven op inrichten.

De focus op de lasten die we verbonden hebben
aan het genieten van de lusten is een zware last geworden.

Een goede balans tussen schaarste en overvloed, tussen lasten en lusten, heeft alles te maken met hoe we tegen crisis en bloei aankijken. Een diepe crisis leidt in het huidige maatschappelijk systeem tot plaatselijke extreme bloei. Dat heeft alles te maken met de politieke focus op schaarsteregulering om de golfbewegingen tussen crisis en bloei te beïnvloeden. Het vraag-aanbod en productie-consumptietraject gaat over de schommelingen tussen schaarste en overvloed in voortdurende evolutie. Vooralsnog is evolutie een kwestie van het oplossen van problemen en vraagstukken.

We zijn geneigd aan ieder vraagstuk een schaarsteprobleem te koppelen: er ontbreekt iets, er is onvoldoende, er dreigt een tekort, iets is achterhaald of (bijna) aan vervanging toe… Het kan altijd beter en mooier, efficiënter en doeltreffender. Alsof wij continu behoeftig zijn. We profileren redenen om tijd en geld te steken in het onderzoeken en creëren van oplossingen voor vraagstukken en (veronder)stellingen over onze behoeften. Dat kan over producten gaan die ons leven ‘verrijken’, maar ook over beleidsstructuren die zouden moeten leiden naar verbeteringen voor mens, natuur en milieu. Gek eigenlijk dat wij die drie ecologische grootheden apart benoemen, ze zijn natuurlijk een in elkaar grijpend geheel. Juist door ze een aparte status te geven, kunnen we ze op gespannen voet zetten en tegen elkaar uitspelen. Zo spelen we groei, bloei, schaarste, vergankelijkheid en overvloed tussen mens, natuur en milieu voortdurend tegen elkaar uit. Een dualistische of-ofstrategie met crises als inzet. Met bloei- en overvloedregulering als inzet gaat alles er heel anders uitzien.

Trouwens, ook op individueel en persoonlijk vlak is het mogelijk om aan lustenverdeling te gaan doen en de bijkomende lasten voor lief te nemen… ook voor jezelf ga je dan andere beleidslijnen uitzetten. Worden we minder vatbaar voor afhankelijkheid van anderen en van collectieve gebeurtenissen van buitenaf, terwijl we wel degelijk rekening houden met onze omgeving, gewoon omdat we beseffen dat wij onderdeel uitmaken van die omgeving en de omgeving onze voedingsbron is om onze overvloed mee te kunnen delen. Dat is lusten en lastenverdeling in optima forma. Dat hoeft helemaal niet zo grootschalig wereldwijd top-down vormgegeven te worden. Juist kleinschalig bottom-up zal dat zich als een inktvlek over de aarde kunnen verspreiden.

Hoe gedijen dan die grote tekorten,
die enorme schaarste en die langdurige crises?

Door langdurige eenzijdige grootschalige globale benaderingen en dominante politieke stromingen die te sterk bepalend blijken voor het beloop van de levensstroom. Inclusie in een omgeving waarbinnen schaarsteregulering hoogtij viert is moeilijk te realiseren omdat het hierbinnen de bedoeling is om variabelen tegen elkaar uit te spelen. Hoe meer variabelen, hoe breder en doeltreffender het uitspelen. Dit in tegenstelling tot een omgeving waarin bloei centraal staat. Daarin hoeven variabelen niet tegen elkaar op te bieden en is het echt een kwestie van bundeling van bloeikrachten. Het is maar hoe je het wilt bezien. Overal is beleid op te maken.

Vanuit overvloed bezien werken we van bloei naar bloei, vanuit schaarste bezien werken we van crisis naar crisis. Langzaamaan worden we ontvankelijk voor verandering van standpunt, omdat we in het nauw zitten en met de rug tegen de muur staan. Dit kan toch niet de bedoeling van het leven zijn? Prachtige natuurverschijnselen, vastgelegd in fotoboeken, documentaires en reisverslagen ten spijt, blijken we nauwelijks in staat te doorzien hoe wij via eeuwenlange conditionering steeds verder van deze pracht en praal afdreven. Tot nu!

Als je wilt kun je geluiden opvangen van mensen die niet meer kunnen aanzien wat de dominante ideologie aanricht. Zij willen geen onderdeel meer zijn van zo’n vernietigende strategie die over de aarde woekert en zich met crises voedt. Onder invloed van een intrinsieke wens van een groot deel van de mensheid, kan het mensenwerk een wending krijgen die het onheil doorziet, waardoor een meer heilzame constructie vanuit bloei kan ontstaan. De crisismodus resulteert in een voortdurend gevoel van bedreiging en onvrede. Met jezelf, met je omgeving en in het algemeen. Laten we proberen om lustoord aarde in haar pracht en praal te laten floreren en daarbij de focus op bedreiging omleggen naar de focus op bekoring. Een lust voor het oog en een lust voor het leven.

Yvonne van Etten in De Evolutiegids
AUTEUR YVONNE VAN ETTEN | ©EVOLUTIEGIDS | 220528
Bezinningsgids Yvonne van Etten schrijft gedichten, maakt kunstwerken en is auteur.
Zij bezint zich op alles wat langs komt.

Artikel delen

Linkedin Evolutiegids    Twitter Evolutiegids     Facebook Evolutiegids     

Vrede & vrijheid in de Evolutiegids

De lieve vrede gaat over vrijheid

Laten we onze focus op vijanddenken verleggen naar vrienddenken, zodat de dreiging kantelt naar verbinding.

voedselcrisis in de Evolutiegids

Voedselcrisis? Het hoeft niet zo te zijn…

Frankrijk overweegt voedselbonnen aan de arme huishoudens te verstrekken. Wat is er aan de hand?

COPYRIGHT | PRIVACY |CREATED BY MARY SPAN | ARCHIEF

CONTACT US

We zijn momenteel niet aanwezig. Je kunt ons een e-mail sturen, dan komen we er zo snel mogelijk op terug.

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?