INGEN WAGENAAR | spiegelen | spirituele evolutie

Dualiteit in de Evolutiegids

21 maart 2022 | Ingen Wagenaar | Bewustzijnsgids

Spiegelen, the only way out

gids voor spirituele evolutieHet zijn woest verwarrende en uitdagende tijden. De coronapandemie is nog niet uitgedoofd of een ander drama speelt zich af. Gelukkig nog niet in eigen land maar het komt wel vreselijk dichtbij. Ontluisterend. Wie had dat gedacht, oorlog in Europa?

Velen om mij heen spreken hun angst uit voor de mogelijke inzet van een nucleaire wapen en de impact die het kan hebben voor ons kleine land, ons leven en de algehele veiligheid van Europa en de rest van de wereld. Een ware oorlog woedt slechts 1400 km van ons vandaan. En dat na 77 jaar vrede in Europa! Miljoenen vluchtelingen, vele doden.

Bewustwording lijkt spiritueel geneuzel
met het drama dat zich afspeelt in Oekraïne.

Hoezo bewustwording of innerlijke groei? Daar heb je geen tijd voor als je moet overleven. Wijken voor bommen en kogels. Huis en haard, beschermen van kinderen en geliefden, daar draait alles om.

In ons persoonlijke leven sluiten we datgene, wat ons niet aanstaat van onszelf, wat we niet willen weten en niet van onszelf willen zien, uit. Wijzen we af. Weg ermee. Alle verdrongen en afgewezen delen van ons zelf projecteren we buiten onszelf en zijn ons dus ook niet meer bewust van hetgeen zich daarbuiten afspeelt. Als we ons echter spiegelen, laat die ons de rauwe en meedogenloos afgewezen delen van onszelf zien.

Ik ben rustig en dus kan ik niet onrustig zijn.
Ik ben lief dus daarom kan ik niet gemeen zijn.

Het geeft ons de overtuiging dat we op onze lauweren mogen rusten want gemeen, dat zijn we niet. Echter, we zijn niet altijd lief. Ergo, als we ons lief voordoen komt dat dan uit ons masker voort? Met de geheime agenda, kijk mij eens, hoe lief ik ben dus daarom houd je nu wel van mij? Of zijn we lief vanuit ons authentieke zelf? Kunnen we de ander vanuit ons hart benaderen zonder er iets voor terug te willen hebben?

In mijn eigen leven maar ook in mijn praktijk, zie ik en heb ik persoonlijk mogen ervaren, dat het even slikken is als we durven te reflecteren in hoeverre we echt authentiek zijn. Om in de spiegel te durven kijken en toe te kunnen geven, te kunnen voelen dat je eigenlijk een bepaald gedrag vertoont onder het mom lief en aardig te zijn maar ondertussen smacht naar gezien te worden en aandacht te krijgen vanuit de buitenwereld. Overtuigingen en illusies die we over onszelf hebben gecreëerd in de loop van ons leven en die we net zo makkelijk buiten onszelf hebben geplaatst. Hè, hè, dat ben ik gelukkig niet…

Leve de spiegel en leve de dualiteit.

Al onze relaties, onze partner, kinderen, collega’s, iedereen spiegelt ons. Soms kijken we in de spiegel, voorgehouden door iemand waarvan we veel houden. Dat komt dan heel dichtbij en komt een stuk harder aan dan bijvoorbeeld de buurman aan de overkant die ons een spiegel voor de neus zet. Desondanks laat iedereen in onze omgeving, iedereen die we tegenkomen of waar we een relatie mee hebben, ons in de spiegel iets zien, en meestal is dat niet zo leuk. Schaduwwerk noemt Carl Jung dat. En om eerlijk te zijn, we moeten wel iets van een held zijn, moed hebben om in die schaduw te duiken. Onze eigen schaduw durven zien.

Waarom kom ik nu met een heel verhaal over dualiteit,
een spiegel en de schaduw? Het heeft een reden. Micro, macro.

Alles wat zich in ons persoonlijke leven afspeelt, speelt zich ook collectief af. Wij, alle mensen die nu leven en geleefd hebben, hebben deze maatschappij gecreëerd. Hoe liefdevoller en bewuster we met onszelf zijn, des te liefdevoller en bewuster zijn we met de ander, de natuur, de planeet en alle maatschappelijke systemen die we gebouwd hebben om structuur te geven aan ons leven en welzijn. Net zoals we in ons persoonlijk leven de verantwoordelijkheid moeten nemen voor ons eigen gedrag, handelen en denken, moeten we ook de verantwoordelijkheid nemen op macroniveau. Verantwoordelijkheid nemen voor alles wat er nu gebeurt. Rusland, Poetin en zijn kornuiten spiegelen ons, zijn de schaduw die we zo kunstig onder het kleed hebben geveegd, niet naar hebben durven kijken. Want stel dat we onder het kleed kijken, wat zien we dan werkelijk?

Onze manier van leven, de geciviliseerde en gepacificeerde samenleving die we dachten te hebben, blijken vileine illusies te zijn. Een agressieve mogendheid kan zomaar een ander land binnenvallen, burgers doden, puur uit machtswellust en controle.  Wat zegt dat over ons als collectief? Hoe bewust en liefdevol zijn wij als Europa? Hebben wij landen ver van ons vandaan ‘gezien’? Hun worsteling met de geschiedenis, hun zorg en onderwijssystemen? Of hebben we slechts onszelf dusdanig op de borst geklopt hoe geweldig en ontwikkeld wij wel niet zijn

Waar blijven we als mens in deze barre tijden? Mogen we nog wel blij zijn om iets kleins in ons eigen leven als er zoveel geleden wordt dicht bij ons in de buurt? Staat de aarde stil omdat het leed onverteerbaar een sluier over ons aller bestaan werpt?

En toch, toch is er een enorme verschuiving aan het optreden.
En bij die verschuiving wil ik even stilstaan.

Hoe dierbaar en precair het leven is. Hoe we verantwoordelijkheid kunnen nemen, in het klein en in het groot.

Steeds meer mensen willen vanuit hun hart leven, durven op te staan voor de natuur, het klimaat en het welbevinden van onze planeet en al haar bewoners die daar onderdeel van zijn.

Dat is de koppeling die ik wil maken met bewustwording. Als we naar ons eigen leven durven te kijken, kunnen we ook de stap maken om te kijken naar de systemen die we gecreëerd hebben, in eigen land en over onze grenzen heen. Te kijken naar de monsters die daaruit ontstaan zijn.

Ik heb geen antwoord op de oorlog die er nu woedt,
zo dichtbij, zo voelbaar.

Poetin heeft geen boodschap aan ons, onze mening en ons verdriet over hetgeen nu gebeurt. Ik heb geen inbreng in de oplossing in dit conflict. Het enige wat ik, wat wij kunnen doen, is wakker worden, onze dualiteit erkennen zodat we die kunnen helen. De spiegel die ons laat zien wat we buiten onszelf hebben geplaatst, dat weer naar binnen halen, het licht er op laten schijnen zodat we kunnen helen, één worden.

Het universum, God, ze zijn niet duaal. Het is het ‘kruis’ van het menszijn om door dualiteit te groeien en lief te hebben. In eenheid te komen. Dat is wat we kunnen doen in deze barre tijden.

Durven kijken, helen en liefhebben…

Ingen Wagenaar in De Evolutiegids

AUTEUR INGEN WAGENAAR | ©EVOLUTIEGIDS | 220321
Bewustzijnsgids Ingen Wagenaar is auteur, trainer en coach
op het gebied van authenticiteit, bewustwording en zelfrealisatie.
Woke in de Evolutiegids

Hoe woke zijn wij?

Verandering gaat momenteel razendsnel en de gebaande paden in onze samenleving en politiek, lijken mistig, ergo regelmatig hypocriet. De roep om verandering wordt steeds luider. 

Rural Coffee in De Evolutiegids

Als de koffiekaravaan komt…

Om eenzaamheid tegen te kunnen gaan hebben mensen van alle leeftijden verbinding nodig. Nu is er de koffiekaravaan.

COPYRIGHT | PRIVACY |CREATED BY MARY SPAN | ARCHIEF

CONTACT US

We zijn momenteel niet aanwezig. Je kunt ons een e-mail sturen, dan komen we er zo snel mogelijk op terug.

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?